Gepost op

Recensie van VREEMD VOLK door NBD Biblion

Een mooie recensie en aanbeveling van Vreemd Volk – Graphic Novel door recensent Gerard Zeegers voor NBD Biblion.

“De centrale vraag in dit bijzondere stripboek, van een tekenaar en een politieman/pedagoog gespecialiseerd in jeugdcriminaliteit, is: ‘Waarom doen die gasten het?’. Daarmee worden hangjongeren bedoeld, die maar één stap verwijderd zijn van een criminele carrière. De auteur wil begrip kweken voor het gedrag van hangjongeren, maar ook leeftijdgenoten waarschuwen voor de gevolgen van hun daden.

We volgen drie vrienden in een omgekeerde situatie, vergeleken met die van migrantenjongeren in Nederland: Danny, Niels en Marcel hebben Hollandse roots, maar leven in een ver, vreemd land waar ze zich niet geaccepteerd voelen. De een heeft een fijn gezin; de ander is thuis alleen met een onverschillige moeder; de derde werkt in een restaurant waar hij ook duistere klusjes moet opknappen. Ze beïnvloeden elkaar negatief en dat leidt uiteindelijk tot een uitbarsting.

Het verhaal is goed en geloofwaardig opgebouwd. De confrontaties op school, het uitdagen van elkaar en de puberale ‘angst’ leiden bergafwaarts, tot een heftig einde. De potloodtekeningen in sobere kleuren tonen o.a. situaties waarin donkergekleurde personen succesvol zijn en Hollanders de onderklasse vormen.

Een interessant en leerzaam boek, zeer geschikt voor multicultureel onderwijs en multiculturele omgeving.
Vanaf ca. 15 jaar.

Gerard Zeegers voor NBD Biblion

 

Gepost op

VREEMD VOLK | GRAPHIC NOVEL | Marco den Dunnen en Nathan van der Veer

VREEMD VOLK – Een grafische roman over straatcultuur en polarisatie

Heb je ook weleens het gevoel gehad dat je er niet bij hoorde? Dat andere mensen wel slaagden en jij niet? Dat iedereen tegen je was en jij het zelf maar moest redden?

Vreemd Volk is een verhaal van Marco den Dunnen en Nathan van der Veer over jeugd die geen toekomst ziet. Over de verleidingen van snel geld en mooie kleding. Over parka’s, poffertjes en polarisatie.
Maar dan net even anders….

Anderen over VREEMD VOLK:

“Een bijzonder stripboek, (…)  goed en geloofwaardig opgebouwd.”
Gerard Zeegers, NBD Biblion

Een indrukwekkend breekijzer om de wereld van de straat te begrijpen zonder begrip te hoeven hebben voor misdaad.”
– Jan Dirk de Jong, Criminoloog

“Een boek dat het -vooral op middelbare scholen- verdient om gelezen en besproken te worden.”
– Henk Ferwerda, Criminoloog

“Meeslepend. Filosofisch. Upside linksom. Dope. Flex. Lelijk. Meesterlijk. Herkenbaar. Mooi. Menselijk. Wreed. Met gevoel. Aanrader!” – Fabian Saro, docent.

Vreemd Volk – Graphic Novel verscheen op 15 december 2017 en is nu bij iedere boekhandel te koop of te bestellen.

Uitgever: Trichis.nl
Verkooppunten: Heilige Boontjes (aanrader) Trichis.nl (onze uitgever), Donner boeken, Bol.com, Amazon, Bruna en vele anderen.

Gepost op

Visuals @ Sometimes it Snows in April – Prince Tribute

Foto: Peter Verheijen Fotografie. Visuals: Nathan van der Veer
Foto: Peter Verheijen Fotografie.
Visuals: Nathan van der Veer

“Echt heel tof gedaan! Gaf echt een extra laag. Waardige tribute indeed!” – Bezoeker Prince Memorial

Zulke recensies krijg je als VJ maar zelden. Daar word je blij van.
‘Sometimes it Snows in April’ was een ongelofelijk memorabel Prince-memoriam op 6 mei in Bibelot in Dordrecht.  Een fantastische negenkoppige band, geweldig geluid, fijn publiek en blije, goede DJ’s. Prince kwam bijna vijf uur lang weer tot leven op het podium, op de plaat en in de visuals die ik als VJ mocht brengen op twee schermen. Ik deed dat met een mix van clipfragmenten, foto’s, tekeningen en handgeschreven teksten, aangevuld met mijn al bestaande verzameling van eigen en gesampelde beelden. Dot wss echt een gewelcdige avond: iedereen is daar unaniem en veelzeggend over.
It was Party like it’s 1999.

“Dit smaakt naar meer!”

Met dank aan Peter Verheijen Fotografie voor een aantal prachtige foto’s.
Meer foto’s van zijn hand zijn hier te zien.

Foto: Peter Verheijen Fotografie. Visuals: Nathan van der Veer
Foto: Peter Verheijen Fotografie.
Visuals: Nathan van der Veer
Foto: Peter Verheijen Fotografie. Visuals: Nathan van der Veer
Foto: Peter Verheijen Fotografie.
Visuals: Nathan van der Veer

Prince Memorial Bibelot 16-5-2016. Foto Nathan van der veer. Visuals: Nathan van der Veer

Prince Memorial Bibelot 16-5-2016. Foto Nathan van der veer. Visuals: Nathan van der Veer
Prince Memorial Bibelot 16-5-2016. Foto Nathan van der veer. Visuals: Nathan van der Veer

 

 

Gepost op

Niet Op het Behang Tekenen

Wall Paper Drawing #1 Nathan van der Veer Imaginathan
Behang Tekening #1 Nathan van der Veer Imaginathan

 

“Niet op het behang tekenen!”
Ik hoor het mijn moeder nog zeggen. En nu ben ik eindelijk volw… ik bedoel groot en maak ik dat gewoon lekker zelf uit. Soms moet ik me inhouden om niet tegen mijn dochter te zeggen: “vooral op de muren tekenen lieverd.”
Gelukkig kan je ook tekenen op behang zonder dat er een muur aan vastzit.
Dus “kom schat: we gaan op het behang tekenen…”

Gepost op

Dordrecht Viert – Beeldenstroom. Woordenstorm.

Goede opkomst, mooie plannen en veel vrolijkheid tijdens de aftrap van ‘Dordrecht Viert: Beeldenstroom Woordenstorm’ vorige week. Als VJ liet ik beelden en woorden stromen over de muur van Bibelot.

Eind 2016 viert Dordrecht haar “rijke beeld- en woordcultuur” en bewoners mogen nu met plannen komen voor de invulling van die viering. Een flink aantal pitches door bewoners werd voorafgegaan door uitleg van de gemeente over de spelregels. Als plannen uitvoerbaar zijn en gekozen worden kunnen ze rekenen op financiering en begeleiding voor de initiatiefnemers. Samenwerkingen hingen in de lucht, gedachten werden gedeeld en er werd hier en daar openlijk over de stadsgrenzen geflirt met Rotterdam, “die mooie buitenwijk van Dordrecht”, aldus een komiek onder de aanwezigen. Het was een vruchtbare avond. De inhoud van de plannen tot nu toe is terug te lezen op www.dordrechtviert.nl

Werk: Dordrecht Viert. Beeldenstroom. Woordenstorm.

Gepost op

De Grote Rotterdamse Kunstkalender 2016

Op 8 november 2016 ben ik ‘vandaag’ in de Grote Rotterdamse Kunstkalender Op vrijdag zes november was de lancering en de viering van het vijfjarig bestaan van de GRKK2016 in de Rotterdamse Fenixloodsen. Er waren mooie openingswoorden van Rineke Kraaij en Sophie Bargmann, er waren massa’s bekende en (mij) nog onbekende gezichten, er was gezelligheid en er waren stapels kalenders. Het was kortom een mooie avond waarop een groot deel van de 366 (schrikkeljaar!) kunstenaars die in de 2016-editie staan aanwezig leek, gezien de grootse opkomst. Het was goed geregeld allemaal door o.a. Sophie van Gem creative agency, Trichis, de redacteurs en de stagiaire die al die 366 werken aan de muur had gespeld. De Grote Rotterdamse Kunst Kalender is een mooi Rotterdams Product om trots op te zijn.

Nathan GRKK2016

Gepost op

Ik ga noteren dat u echt niets wilt

©Nathanvanderveer

Ik ga noteren dat u echt niets wilt.

 

“Hallo u spreekt met Danny van CreditSafe. Mag ik de financieel eindverantwoordelijke van uw bedrijf?”
“Die hebben we hier in twee smaken. De ene staat buiten en de andere ben ik. Hallo. Ik weet ook het antwoord op je vraag al. Je belt om mij iets te verkopen toch?”
“Ah, hahahah, nou ja dat hangt er vanaf óf u iets wil kopen”
“Daarop is het antwoord heel eenvoudig nee.”
“Maar ik mag u gratis inzage aanbieden in de administatie van twee bedrijven waarmee u handel drijft.”
“Ja, ik ken het. Maar dat hoeft niet meneer. Wij handelen vooral in goed vertrouwen.”
“Ah, okee. Maar het is gratis!”
“Ja dat weet ik. Nu nog wel. Maar niets doen is nog veel méér gratis.”
“Nou, ha ha ha, u bent een leuke kerel. Ik ga noteren dat u echt niets wil.”
“Dank je wel. Die notitie staat als het goed is al een paar keer in je systeem dus dat moet goedkomen. Een hele fijne dag Danny!”
“U ook meneer, hahaha, dank u.”

 

Gepost op

Verdreven.

Stof en as vullen je longen. Huilen wil je maar het lukt niet. Je moet ook stil zijn: je moeder zegt het met gebaren en gefluister. Haar betraande ogen zijn gevuld met angst en liefde.
Weer een dreun, dichtbij nu.
“Stil zijn!” fluistert ze weer. Het klinkt raar terwijl vlakbij harde knallen heel je dorp kapotslaan. De lucht is vol van stof en as en vuur. Dikke rook hangt boven jullie schuilplaats. Er tussendoor zie je een ster.
Jullie wachten.
“De mannen die ons weg gaan brengen komen zo.” Je voelt het bonzen van je moeders hart vlak naast je oor. Je voelt haar warme lichaam en haar koele handen. Ze frunniken aan de tas met het kleine beetje spullen dat jullie konden meenemen.
Opeens vullen koplampen de ruïnes van de nacht. Ze zijn er. Je wil weer huilen, je voelt het branden. Alles gaat veranderen en dat voel je. Je vindt het eng. Alles is kapot maar liever wil je toch niet weg van thuis.
Mama fluistert dat het goed komt. Dat jullie gaan. Dat het ergens anders veilig is.
En dat jullie samen zijn en dat dat het allerbelangrijkste is. Ze prevelt een klein liedje. Ergens slaat een bom in.

Het geluid van golven vult je oren. Je hoort de snelle ademhaling van wel honderd mensen in het donker. Deining. Je ziet haast niets maar ruikt de zee. Je ligt nog op je moeders schoot. Ze voelt zo koud.
Je hoort gemompel, dan geschreeuw. Niet alles is in taal die je verstaat. Is het ruzie? Nee blijdschap lijkt het. Er wordt opeens gejuicht. Een felle lamp beschijnt de boot vanuit de hoogte. Je hoort de motor van een schip vlakbij. Je ziet nu flitsen van de mensen om je heen. Je verstaat niet alles wat ze zeggen maar in de taal van hun gezichten lees je angst, hoop, wantrouwen en een fonkeling van ongeloof en dankbaarheid. Je kijkt om en wil je moeder zien.
Haar ogen zijn gesloten.
Mama?
Er wordt hardop gebeden.
Iedereen verdringt zich aan jouw kant en het gejuich wordt bijna panisch.
Alles kantelt.

Zeewater vult je longen. Huilen wil je maar dat lukt niet. Je hoort je moeder zachtjes praten in je oren maar je ziet haar nergens. De bundel licht is weg. Niets dan kou en leegte om je heen. Je zweeft. Je spartelt, probeert haar handen terug te vinden maar je vindt haar niet. Je hoort het water suizen.
Alles blauw en steeds maar lichter.
Waar ben je?
Stilte.

Stevige armen tillen je aan land. Je bent er. Veiligheid. Iemand neemt je over. Als hij dit doet loopt er water uit je mond. Uit je neus. Uit je ogen.
Het lijkt wel of je huilt.

.

Gepost op

Skylinechagrijn

De man kijkt vanaf de achttiende verdieping uit over de stad.
“Wat een lelijke architectuur…” zegt hij tegen zijn vrouw.
Hij herhaalt het nog drie keer.
“Benadrukt u het vooral nog even”, zeg ik cynisch terwijl ik hem passeer om zo snel mogelijk buiten gehoorafstand te geraken.
Zonder me op te merken zeurt hij verder: “daar zijn ze in Rotterdam dan zo trots op…”
Zijn vrouw is zijn gemopper ook zat en zegt: “ik vind het wél mooi.”
Ondanks mijn vluchtpoging presteert hij het om toch weer vlakbij me te komen staan.
Dan braakt hij regelrechte kak uit, vermomd als volzin:
“Die Duitsers mogen wel snel terugkomen….”

Even wordt het heel stil in mei. In gedachten zie ik de halve stad afbranden omdat één chagrijnige kutvent dit zo wil… Ik besef me dat dit ook is zoals het gegaan is. Als smaak een oorlog was dan vielen er dagelijks doden. Omdat iemand de architectuur niet mooi vindt. Of omdat iemand de kurk in de kont van een man niet mooi vindt staan bij de poep die uit zijn mond rolt.
Ik houd wijselijk een keer mijn mond.