Gepost op

Hardloopkermis

Vandaag kocht ik vrijwillig de lelijkste schoenen die ik ooit kocht. Lachend betaalde ik er ook veel meer voor dan wat ik normaal betaal voor mooiere schoenen. Wie gaat sporten wordt snel herinnerd aan het feit dat sportkleding vooral lelijk moet zijn. Vage strakke broekjes, banale kleuren, absurde brillen, vreemde helmpjes. Ik wist waar ik voor kwam en had al een vermoeden wat me te wachten stond maar toch stond ik verbijsterd voor de schoencollectie: caleidoscopische etages vol onmogelijk gevlochten kleuren.
“Is er een bepaalde wetmatigheid die bepaalt dat hardloopschoenen allemaal lelijk moeten zijn?” vroeg ik de verkoper.
Mijn interesse leek hem te ontgaan. Esthetiek speelt voor hem klaarblijkelijk geen rol. Hij zit al jaren in die lelijkheid en dan wen je eraan. Dan wordt het zelfs mooi.
“Dat hoort gewoon zo” was zijn even geruststellende als vreeswekkende antwoord.
Ik wist op dat moment dat ik alle hoop gewoon kon laten varen.
Sporten is afzien, op alle fronten.
Toen ik hem vroeg “heb je ook iets in gewoon wit?” keek hij me aan alsof ik hem net zo goed om een telefoonboek van Stavenisse uit 1982 had kunnen vragen.

Ik deed de looptest. Schoenen uit. Sokken uit. Ik probeerde me nog te verontschuldigen voor de zwarte pluisjes die ik op de vloer uitstrooide maar ik mocht zo stofzuigen zei hij.
Over de kleur zwart van de pluisjes kon hij duidelijk meer lachen dan om de waanzinnige explosie van schoenpotpourri aan zijn winkelmuur.
Na het testloopje zag ik op een beeldscherm de fotoserie ervan. Mijn enkels leken op die van een instortende eend. Ik merkte aan zijn reactie dat hij dit niet vaak zag. Desalniettemin waren er voor mijn conditie gelukkig wel gewoon schoenen.
“Ik geef je de stevigste schoen die ik heb.”
Het bleek ook de blauwste. Gelukkig wel New Balance: twee woorden die ik respecteer, ongeacht de kleur. Toepasselijk ook, met instortende enkels. Toen maat 43 toch te klein bleek kwam 44. Een slagschip. Hetzelfde merk, dezelfde schoen maar wat denk je? Opeens waren ze geel. Knalgeel.
De geelste schoenen op aarde.
Sporten is afzien, op alle fronten.
“Ontploffen die kleuren ook nog per maat?” vroeg ik.
Nee, de 43’s waren van de oude generatie, de gele zijn het nieuwe seizoen.
Hij wilde me dus eigenlijk oude meuk verkopen.
Toen besloot ik dat ik nog méér nodig had.
“Heb je ook een joggingbroek? Iets normaals, niet zo’n strak ding. Mijn geslacht is nogal flink.”
Tevreden liep ik naar buiten met een compleet trainingspak en de geelste schoenen op aarde.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *